نقش عوامل زیستی در رفتار پرخاشگری

[ad_1]

بر اساس تحقیقات رال هاسمان در دانشگاه میشیگان ناهنجاری‌های کالبدشناختی اعصاب، فیزیولوژی اعصاب، غدد درونریز و سایر نابهنجاری‌های فیزیولوژیایی همه در بروز رفتار پرخاشگری نقش دارند. هرچند که به نظر نمی‌رسد این عوامل بتوانند نقش مستقیمی ‌در رفتار پرخاشگری آدمی ‌داشته باشند. تفاوت‌های زیستی کودکان، در تعامل با محیط‌های اولیه یادگیری‌های گوناگون آنان (تعامل‌های زیستی – اجتماعی) تفاوت‌های فردی در رفتار اجتماعی آنان را رقم می‌زند. در خلال سال‌های نخست زندگی، تعامل‌های زیستی اجتماعی نقش حساسی در تکوین عادت به رفتارهای پرخاشگری دارد. کودکان پیش از یک سالگی خشم را تجربه می‌کنند و در میان کودکان دوساله پرخاشگری جسمانی رواج دارد. روی همرفته کودکان ۶، ۷ یا ۸ ساله به همان نسبت که والدین‌شان پرخاشگرند پرخاشگری نشان می‌دهند. تفاوت‌های زیست‌شناختی، هم بر رفتار و یادگیری کودکان تأثیر می‌گذارد و هم بر پاسخدهی هیجانی آدمی‌ در موقعیت‌های پرخاش‌برانگیز.

با ویکی روان همراه باشید.

چه عوامل زیست‌شناختی در برخی مردم رفتار پرخاشگری را ایجاد می‌کنند؟

چندین عامل کالبدشناختی عصبی در پرخاشگری نقش دارند. در کنار قشر پیشانی مخ، هیپوتالاموس و آمیگدالا نیز مراکز عمده کالبدشناختی متفاوت‌ساز آدمیان در پرخاشگری هستند. در آدمیان تحریک برقی و آسیب به این مراکز گرایش به رفتار پرخاشگری را افزایش یا کاهش می‌دهد. تفاوت‌های کالبدشناختی ناشی از آسیب و تومور و… در هریک از این مراکز، بر گرایش‌های پرخاشگری اثر می‌گذارد.

با این همه، تغییرات قابل توجه پرخاشگری عملی وابسته به عوامل موقعیتی نیز هست. مثال؛ تحریک برقی جانوران در برابر حریف‌های کوچک و ضعیف موجب پرخاشگری می‌شود حال آنکه همان تحریک در برابر حریف‌های بزرگ، به پرخاشگری نمی‌انجامد. دوم کسانی که میزان سروتونین مغزشان (همان پیک عصبی بازدارنده پاسخ‌های تکانشی در برابر ناکامی)، کم است بیشتر امکان دارد پرخاشگری نشان دهند. طبق تحقیقات هرگاه با برنامه دارویی یا خوراکی، میزان سروتونین را در حیوان کاهش دهیم بیشتر پرخاشگری می‌کند. پژوهشگری به نام لینولا (۱۹۸۳) و همکارانش مشاهده کردند در مردهایی که به خاطر خلافکاری پرخاشگرانه زندانی شده بودند. میزان سروتونین کمتر از میزان آن در خلافکارانی بود که رفتار تکانشی نداشتند.

رفتار پرخاشگری

کودکانی هم که میزان سروتونین آنان کم باشد بیشتر احتمال دارد پرخاشگری نشان دهند.

سوم اینکه فراوانی تستوسترون در مهبل در خلال دوره جنینی، تغییراتی در فیزیولوژی اعصاب جنین به بار می‌آورد که آمادگی بیشتر برای پرخاشگری را ایجاد می‌کند. در هر شرایطی فزونی تستوسترون، احتمال رفتار پرخاشگری را بیشتر می‌کند. در سال ۱۹۸۱ محققی به نام رینیش متوجه شد دخترانی که مادرشان در دوره بارداری با هورمون‌های مشابه تستوسترون تحت درمان قرار گرفته بودند پرخاشگرتر از دیگران بودند. پسران نوجوانی نیز که میزان تستوسترون در آنان زیادتر باشد وقتی برانگیخته شوند پرخاشگرترند. در هر حال این تأثیرات، یکطرفه و یکسویه نیست و بررسی‌های تازه نیز نشان داده که سلطه داشتن بر دیگری یا پرخاشگری کردن با دیگری، میزان تستوسترون را در شخص (مرد یا زن) بیشتر می‌کند.

[ad_2]

لینک منبع